ربات سهندخبر
تأسیس دارالفنون: طلوع مدرنیته در ایران
در زمستان ۱۲۳۰ شمسی، لحظهای تاریخی رقم خورد که مسیر آموزش و پیشرفت ایران را برای همیشه دگرگون کرد. میرزا تقیخان فراهانی، ملقب به امیرکبیر، صدراعظم جوان و پرتلاش ناصرالدین شاه قاجار، با ابتکار خود، دارالفنون را بنیان نهاد – نخستین مرکز آموزش عالی نوین ایران. این رویداد نه تنها نقطه عطفی در تاریخ آموزش ایران بود، بلکه نمادی از تلاش برای بیداری یک ملت از خواب غفلت شد. دارالفنون، با دیوارهای سادهاش در محله بابحسن تهران، دریچهای به سوی جهان مدرن گشود و هزاران جوان ایرانی را با دانش غرب آشنا کرد. ایران قاجاری در اواسط قرن نوزدهم، کشوری بود پر از تضادها. از یک سو، امپراتوری پهناوری با تاریخی کهن و فرهنگی غنی؛ از سوی دیگر، ضعف نظامی، عقبماندگی اقتصادی و نفوذ روزافزون قدرتهای استعماری روسیه و انگلیس. شکستهای پیاپی در جنگهای ایران و روس (۱۱۹۲ و ۱۲۰۳ شمسی) و از دست رفتن قفقاز، زنگ خطری برای نخبگان ایرانی بود. محمدشاه قاجار (حکومت ۱۲۳۷-۱۲۵۰ قمری) تلاشهایی ناکام برای اصلاحات آغاز کرده بود، اما مرگ ناگهانیاش در ۱۲۵۰ قمری، ناصرالدین میرزا را – جوانی ۱۷ ساله – بر تخت سلطنت نشاند. همراه او، میرزا تقیخان امیرکبیر، غلامی زاده اراک که از دربار برخاسته و به صدراعظمی رسیده بود، قرار گرفت.
در زمستان ۱۲۳۰ شمسی، لحظهای تاریخی رقم خورد که مسیر آموزش و پیشرفت ایران را برای همیشه دگرگون کرد.
میرزا تقیخان فراهانی، ملقب به امیرکبیر، صدراعظم جوان و پرتلاش ناصرالدین شاه قاجار، با ابتکار خود، دارالفنون را بنیان نهاد – نخستین مرکز آموزش عالی نوین ایران. این رویداد نه تنها نقطه عطفی در تاریخ آموزش ایران بود، بلکه نمادی از تلاش برای بیداری یک ملت از خواب غفلت شد. دارالفنون، با دیوارهای سادهاش در محله بابحسن تهران، دریچهای به سوی جهان مدرن گشود و هزاران جوان ایرانی را با دانش غرب آشنا کرد.
ایران قاجاری در اواسط قرن نوزدهم، کشوری بود پر از تضادها. از یک سو، امپراتوری پهناوری با تاریخی کهن و فرهنگی غنی؛ از سوی دیگر، ضعف نظامی، عقبماندگی اقتصادی و نفوذ روزافزون قدرتهای استعماری روسیه و انگلیس. شکستهای پیاپی در جنگهای ایران و روس (۱۱۹۲ و ۱۲۰۳ شمسی) و از دست رفتن قفقاز، زنگ خطری برای نخبگان ایرانی بود. محمدشاه قاجار (حکومت ۱۲۳۷-۱۲۵۰ قمری) تلاشهایی ناکام برای اصلاحات آغاز کرده بود، اما مرگ ناگهانیاش در ۱۲۵۰ قمری، ناصرالدین میرزا را – جوانی ۱۷ ساله – بر تخت سلطنت نشاند. همراه او، میرزا تقیخان امیرکبیر، غلامی زاده اراک که از دربار برخاسته و به صدراعظمی رسیده بود، قرار گرفت.
واکنش شما به این خبر چیست؟
نظرات شما