عرصه اجتماع، «میدان جنگ» نیست و خفتگان در خاک، «تلفات» نیستند/ خشونت‌ بلای جان این کشور است و آنان که بر این تنوره می‌دمند، دلسوز ایران و ایرانی نیستند/ مسؤولیت نخبگان «مویه کردن» و «روضه خواندن» و «محکوم کردن» نیست بلکه «آگاهی‌بخشی» به جامعه است

یک حقوقدان و استاد دانشگاه نوشت: آیا آنانی که مردم را به خیابان ‌دعوت کردند: چنین فجایعی را پیش‌بینی نمی‌کردند؟ تصور می‌کردند که خون‌های کمتری ریخته می‌شود؟ تصور می‌کردند نیروی خارجی مداخله می‌کند و ورق برمی‌گردد؟ با علم به تحقق این فجایع، باز هم مردم را به خیابان دعوت کردند؟ محسن برهانی  در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «توییت زیر دقیقاً دو هفته قبل در ساعت ۱۵:۵۶ دقیقه روز پنجشنبه ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴ نگاشته و منتشر شد؛ قبل از آن دو شب خونبار و تلخ که هنوز ابعاد جنایات روشن نشده است. در روزهای پساجنایات، بسیاری از طرف‌های درگیری بر عزیزان اسیر خاک مویه می‌کنند و انگشت اتهام به سمت و سوی دیگری می‌گیرند و در مجموع ایرانیان شاهد رنج‌های فراوانی هستند که از غروب روز پنجشنبه تا سحرگاه روز شنبه در کمتر از ۳۰ ساعت ایجاد و هر روز بنحو تصاعدی با انتشار اخبار و تصاویر افزایش می‌یابد.